http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: jujukante Nokta koymuştum oysa, bir kesme işareti değildi o kaldığı yerden devam edemezdi. Hatta hiç paragraf başı olmadı ki, bir başlık bile koymadık hiç.. Belki de başlığı olmadığı gibi bitişi de o yüzden olamıyor. Neden diye soruyorsun bana noktalamama inanmıyorsun, ünlem ünlem.. Kesme işareti olduğuna beni ikna etmeye çalışıyorsun. Önce direniyorum sana, noktaydı o bitti diyorum. Nokta ise neden parantez açıp seninle konuşuyorum bilmiyorum. Hep bu soru işareti yüzünden diyorum kendi kendime.. Oysa sen hiç sevmezsin soru işaretlerini.. Üç nokta olsaydı bari diyorsun, bitmesin istiyorsun... Bense hüzün dolu bir parantez daha açıyorum sonu üç noktayla biten.. Bir sürü madde sıralıyorum kopkoyu noktalar olan başında.. Uzun bir sessizlik oluyor bir sürü noktanın olduğu.............. Tue, 24 Jun 2008 00:20:29 GMT 1648253-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1648253 bir martıyı ağlattın işte bir çocuk garanti intihar eder artık kütür kütür küfrediyor gece imanıma bir yaprak kırılıp suya düşüyor su yaralanıyor su kanıyor şelale! ah nasıl titredim tensiz bir piyanist büküldü sanki kesişen ayrışık doğrular gibi çarpışıverdim yüzünle. Yüzün öyle düzgün suna bir elyazısı yüzün yüzüme aksedince yüzün ayna alnımda yüzün uzun hüzünlü bir alınyazısı! bitmemiş bir ömrün yalanısın sen: kabuslarımın tabiri çocukluğumun arta kalanısın! öldüreceğim kendimi dudaklarınla dudaklarin etle, şehvetle seferber sen! bana inen son kutsal kitap son fakir yatır son aciz peygamber! bir martıyı ağlattın işte bir çocuk garanti intihar eder artık küçük İskender Sat, 31 May 2008 20:33:55 GMT 1543622-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1543622 En güzel yastığın nedir?' diye sorsalardı bana, hiç tereddütsüz 'yarın' derdim. Yastık. Başımı usulca bırakıp kendimi unuttuğum yer. Yastık. Gözlerimi kapatıp gövdemi sessizce, dertsizce yarına taşıdığım dem. Yarın. Bugünün telaşlarını savurup fırlattığım loş uçurum. Yarın.. Bugünün ellerinden ellerimi çekip hayatla bağlarımı koparmama bahane eylediğim boşluk. 'Nasılsa yarın var!' deyip de an'ın üzerimizdeki keskin hükmünü törpülüyor değil miyiz? 'Yarın yaparım!' deyip de günün içinden duygularımızı, aklımızı, yeteneklerimizi, hasılı varlığımızı çekiyor değil miyiz? Kapatmıyor muyuz gözlerimizi bugünün güneşine, nasılsa yarın güneş yeniden doğacak diye? Kapatmıyor muyuz gönlümüzü bugünün aşkına, önümde çok uzun yıllar var diye? Sevdiklerimizi küstürüyoruz, sevenlerimizi kırıyoruz, umarsız bir maske takıyoruz bugün. Nasılsa yarın telafi ederim diye. Çekmiyor muyuz ellerimizi en ciddi işlerin eteğinden daha zamanı gelmedi diye? Alıp gölgemizi her akşamın hüsranına yatırmıyor muyuz? Sanki hiç yokmuşuz gibi, hiç var olmamışız gibi geçmiyor muyuz günün içinden? Hasretlerimizi, hayallerimizi, ümitlerimizi, beklentilerimizi, özlemlerimizi zamanın kanına katmadan, elimizde meyvesiz kuru tohumlarla kala kalmıyor muyuz? astığımızdır yarın. Alıp başımızı gittiğimiz isimsiz, sınırsız, kuralsız, tanımsız ülkemiz. Aklımızı başımızdan alıp götüren uykumuz. Bugünden kaçışın saydam, sessiz, itirazsız suç ortağı, sırdaşı. Gözümüzü bağlayıp bize habire sayılar saydıran saklambaç arkadaşımız. Sürekli bizi körebe eder yarın. Bizi topal bırakır. Bizi sığlaştırır. Bizi yok sayar. Kendi kıyılarımızdan çeker yüreğimizin inci mercanını. Kentin kuytularında nefesimizi boğuyor, sözümüzü kekeme ediyor. Yo, yo, suç yarının değil. Yarının ayağımıza gelir gelmez adını 'bugün' diye değiştirdiğini unutan bizlerin suç. Yarınlara güvenip de bugünü eğretileştirirken, yarınların birinde kendisine geniş zamanlar düşeceğini hayallerken, 'dün'lerde 'yarın' diye idealleştirdiği bir 'yarın'ı daha elinin tersiyle ittiğini fark etmeyende suç. Bizde! Şairin dediği gibi 'yarın artık bugündür.' Yarın diye beleyip beslediğimiz, hayallerimizle emzirdiğimiz o gelecek günler, o bitmez zamanlar, o geniş zamanlar gelir gelmez, kendimizi içinde sıradanlaştırdığımız bir 'bugün' oluveriyor. Yarına ideal yükleyenler, gelen yarının adı 'bugün' olduğunda, bütün idealleriyle o günün sabahında var kılmaları gerekir kendilerini. Hayallerini yarınlara güvenerek erteleyenler, yarınlar sıra sıra gelip 'bugün' olarak ellerine ayaklarına vardığında, her şeyi bir kenara bırakıp el üstünde tutmaları gerekir bugünü. Sanki son günleriymiş gibi, sanki başkaca ve bir daha yarın gelmeyecekmiş gibi, ruhlarını damıtıp bugünün imbiğinde damıtmaları gerekir yarın sevdalılarının. Sahi, bugüne kadar kim 'yarın' gerçekleştirmiş başarısını? 'Yarın' ödev yapan öğrenci oldu mu acaba? Yazısını 'yarın' yazmayı başaran bir yazar olmuş mudur? Hayır, hayır, içimizden hiç kimse 'yarın'ı yaşamadı, yaşamıyor, yaşamayacak. Yarınların hepsi bugün oldu, oluyor, olacak. Bugün'e kendini yakıştıramayan, yarınların hiçbirinde gününü gün edemeyecek. İmrendiğimiz o başarı öykülerinin hepsi kahramanlarının 'bugün'ünde gerçek oldu. Bir ömre rengini, istikametini veren kritik kırılmaların hepsi sıradan bildiğimiz herhangi bir saatin içinde olup bitti. 'Yarın'a, 'az sonra'ya, 'hele dur, zamanı değil!'lere yaslananlar, 'bugün'lerin içinde siliniverdi, 'şimdi'nin kalbine can olamadı, 'an'ın göğsünden çekildi. Hiç dokunmadan geçtiler zamanın içinden. Hiç yaşamamış gibi sürüklendiler bugünden yarına.. İspat etmemi ister misin? Ben de bu kısa yazıyı sürekli 'yarın'lara erteledim. Ama sonunda oturdum ve yazdım. Ellerimi bilgisayarımın tuşlarına bağladım, koltuğumda hapsettim gövdemi, kalbimi bu satırların karasına mahkûm ettim. Yazıyı, 'bugün' yazdım, 'şimdi' bitirdim. Sen de 'yarın' okuyamayacaksın bu yazıyı. Eminim 'bugün' okuyor olacaksın. Bugünü uyanık geçirmek istersen, 'yarın' yastığını başının altından çek, sevgili zamane! İyi uykusuzluklar! Thu, 22 May 2008 19:37:01 GMT 1501383-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1501383 Bir parca güneşle gelirdin karanlığıma.hüzün zamanından kalmaydı yüzün, yüzün sokaklardan kalmaydı... korkardım her gittiginde icindeki beni parsel parsel edip sokaklara çıkaracağından. dudak bükerdim gidişine. düsbozumu hayallere agıtlar yakıştı, gözyaşı döküştü dudaklarım... gitmeseydin yüzümü sürerdim daglarının eteklerine. gitmeseydin .. sürgün olurdum vurgun olurdum kırgın olurdum Sen coktan gitmiş olurdun.... kuşlardan arta kalan hasretini kucaklardım pervazdaki.ılgıt ılgıt getirirdi kokunu.segah makanımda dem tuttururdu.. Nihayet göge cıkardık yuzum yuzune degdigi andaki gibi , burnumu sızlatan hasreti yaşarmıs gibi,uçurumdan aşagı birlikte bakarmış gibi.. yururdun , giderdin , kurtlarda senle giderdi. ben yuzune bakardım.sen sokaklara. bir ben kalmıstım sehrimde yalnız . bir de şehrim karanlıkta... kornalar ,asfalta yapısmıs kedi, cöp kamyonu, ıslıklar, egzos dumanı , ambulans sireni, hic tanımadıgım insanların doldurdugu caddeler. gezdigin sokak aralarında yitirirdim aklımı.su topraga karışırdı, yaprak topraga, toprak alabildigine sukuta, sukut alabildigine icime .. gezdigin sokaklara icinde devlesen bir öfkenin , sınırlar ötesi bir özlemin bildirisini okuyup geri dönerdin bana . gün devrilirdi sen döndügünde.. yetecek mi yüregim sana? Sun, 11 May 2008 09:11:38 GMT 1442483-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1442483 Bunun zamanı gelmişti artık kabul et.Yani daha ne kadar bekleyebilirdim ki….!! Sen ne zannediyordun hiçbir şey değişmedi hep aynı kaldı diye mi düşündün?Aramızda hala onca tanımlayamadığım karartı dolaşıp dururken üstelik. Bıraktığımız yerden bıraktığımız gibi olabilirmiydi zannediyorsun??? Kırgınlıkları,tutuklukları,güvensizlikleri onca yaşanan yalnızlıkları bir yana koyup her şeyi,tek solukta,tekrar yaşamayamı başlayacaktım??? Yapamam……ben bunu yapamam…Kendimi günlerce yalnız başıma ördüğüm kozamdan çıkaramam…Hemde hemen öyle bir çırpıda..Mümkün değil…Korunmak istiyorum…Herkesten çok demiyorum en az herkes kadar…Eskisi gibi cesur değilim ve eskisi kadarda yürekli olamayacağım.. İşte o yüzden ,yüreğimden söküp aldığın kelimelerimi geri istiyoruuum senden..sana seve seve verdiğim kelimelerimi…;ve tabii ve mutlaka ve muhakkak anlamlarıyla birlikte geri istiyorum…. Benim kelimelerime ,benim yüklediğim anlamları istiyorum… Kimselere uymayan anlamları… Yıllar içinde söküp savurduğun,kimsesiz bıraktığın,tozlara buladığın kelimelerimi geri ver bana... Sana hatalarımın hesabını yapacak değilim …hatalarının daa..yalnızca kelimelerimi geri istiyorum..Hem sanırım senin işine yaramayacak onlar..Sevmedin,alışmadın,önemsemedin..Hiçbirine dokunmadın..Bir anlama bir anlam daha katmadın..Geldikleri gibi kaldılar sende..Zorlamadıın…. İşte o nedenle..HEMEN ŞİMDİ…..Hiç zaman kaybetmeden ,BÜTÜN KELİMELERİMİ VE TABİİ VE MUTLAKA VE MUHAKKAK ANLAMLARIYLA BİRLİKTE GERİ İSTİYORUUUM…. Sat, 10 May 2008 17:32:13 GMT 1440000-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1440000 Fri, 09 May 2008 20:55:20 GMT 1436871-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1436871 Şarap tadındaki kokunla sevdalı tenime doğuyor önce güneş, sabahın ilk ışığını gören gözlerime doluyorsun sonra... Kalkıp aynadaki yüzüme bakıyorum, sen varsın, anla. Sana bakıyorum, gözlerimin içindeki kendime. Nedeni yok, nedensiz buluyorsun yolunu, biliyorsun çünkü; sana ait kaldığımı. Tue, 15 Apr 2008 16:46:52 GMT 1336371-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1336371 tabi bu ağırlık kelimesini birde ağarlık olarak kullananlarda var....biz bunları türk dil kurumunun bağışlamasını istiyor,böyle zavallı,iki kelimeyi bir araya getiremeyen,getiremediği gibide birde üstüne blog yazısı yazan insancıklarada dötümüzle gülüyorus....:))))) Thu, 10 Apr 2008 08:27:07 GMT 1316859-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1316859 Kraliçe ve Ayna Diyalogları 1- ayna ayna söyle bana, en güzel kim bu dünyada? -aslında sen bir delisin. tımarhanedesin. aynanın tekiyle konuşuyosun. pamuk prenses diye de bir karakter yok zaten. 2.- ayna ayna söyle bana, en güzel kim bu dünyada? - pamuk prenses. liposuction yaptırdı, silikon taktırdı. cillop gibi oldu şerefsizim. 3.- ayna ayna, yoksa arkanda gizli kamera mı var da birisi benle dalga mı geçiyo? - yok kraliçem estağfurullah. gördüğünüz gibi ben konuşan bir aynayım. (ulan tüh kıllandı hatun) 5.- ayna ayna söyle bana benden güzeli var mı bu dünyada? -... -ayna ayna söyle bana benden güzeli var mı bu dünyada? -... -aloo ayna kime diyorum -kraliçem ben diğer duvardayım artık, iki saattir yanlış aynaya bağırıyosunuz. -ay öyle miii 6.- ayna ayna söyle bana pamukprensesten güzeli var mı bu dünyada? -yoktur krali...aaa -way eşşoleşşek ezbere cevap veriyodun demek. -durun kraliçem açıklayabilirim *çat* 7.- ayna ayna söyle bana, en güzel kim bu dünyada? - e kralicem, sen beni kapadın bu odaya, astın bu duvara, goremedik senden ba$ka karı kız yuzu, neyi referans alayım da guzellige bir olcu bulayım, bana gore guzel de sensin, cirkin de sen... - e sen de haklısın tabi... 9.- ayna ayna söyle bana, en güzel kim bu dünyada? - laetitia casta - haklısın valla.. ilik gibi hatun.. neyse kapatalım bu konuyu, sormamışım farzet. 10.- ayna ayna söyle bana, en güzel kim bu dünyada? - kime göre neye göre? içi mi dışı mı? suratı mı vücudu mu? - taam kes. - böyle soru mu olur ya... - kırdırtma aynanı çerçeveni, indiririm bak aşşaa... 11.- ayna ayna, söyle bana, soğuk füzyon nasıl olmakta? -pamuğu öldürtemedin ya bilime irfana verdin galiba kendini... 13.- ayna ayna, söyle bana, benden güzeli var mı şu dünyada? -güzel değil ama sempatiksiniz kraliçem. -bi s.... git be ayna... 14.- ayna ayna söyle bana benden güzeli var mı şu dünyada? - aynaniz borcundan dolayi goru$meye kapatilmi$tir. emin olmak icin etraftaki parlak yuzeylere de i$ik tutulmaktadir. lutfen daha sonra tekrar deneyin... - ayna? - bundan sonra boyle.. i$ine gelirse.. 16.- ayna ayna sööle bana, benden güzeli var mı şu dünyada? -sana bişi olmasın, kafalar güzel olsun maksat.. - - güzelim... camsili uzatsana kralijem. 17.- ayna ayna söyle bana... -hmmm perspektifel. -ha ne? -negoliktik parelellikte sizin güzellik kompleksinizi düşündüm de. -eee? -aynı düşündüğüm gibi. inferiority complex. hmmm. -ne diyosun be kırdırtma aynanı camını! -çok primitifsiniz. 18.- dunyanin en guzeli cindy crawford'tur -sorduk mu?! (lombak'tan) 19.- ayna!!!!!!! ayn ... - gene ne var! - diyorum ki benden guzel - ya bi kerede hatir sor, bi tozumu al be kardesim, bunca zamandir verdigim moraller gozune dizine dursun ya 20.- ayna ayna, var mi benden guzeli, alimlisi, zeki cevik ve ahlaklisi - cok kitap okuyosun bu gunlerde - ne biliim hayatimiza biraz haraket gelsin istedim - olldu.. sen iyice sasirdin artik napacaani - sence pamuk gercektende guzel bi kadin mi - ya o ayri sen ayrisin, bi kere klasmanlariniz farkli, biriniz genc biriniz 30 yas ustu fantazisi, farkli kitlelere hitap ediyorsunuz anliyomusun beni - ha? - evet bende cok sıkılıyorum. 21.- aaaaynaaa - ya gene geliyo, biri beni yanlislikla dusurse kirsa.. - soyle bakalim benden guzeli - var evet, hatta sen en cirkini, en cirkefi ve en dayanilmaz kadinisin dunyanin, burnunda sivilce cikmis, yasin gecti artik gobek yapiyosun, alninin ortasinda kaslarini catmaktan iki tane cizgi olusmus, gulunce goz kenarlarin kirisiyo, gidin sarkmis - hayiiiiiir - eveeeeeeeet, ustelik estetik cerrahiye daha yuzyillar var bittin sen - simdi seni ben 25.- ayna ayna söyle bana, benden güzeli var mı bu dünyada? -guzelligin on para etmez su bendeki ask olmasa -aynaaaaaa!! -bırak allasen ya.. bi espri yapalim dedik, afedersin bi b..tan anladığın yok 26.- ayna ayna en yakışıklı kim bu dunyada? - ilgi alanlarimiz degismis galiba 27.- ayna ayna söyle bana... -brezilya 1 türkiye 0 -offf yapmaa be 28.- ayna ayna söyle bana -5 seans mezoterapi bi de ağda yap öyle gel. yalan söyle söyle nereye kadar bıktırdın beni be hayattan! 29. bir karikatürden -ayna ayna güzel ayna, sagdan sola bir eski misir tanricasi ?? -onuda kendin bul illet kari! 30.- ayna ayna... barış artık benle be yanlışlıkla kırdık seni -kırdın yanlışlıkla ettim kabul. ama yapıştır düzgün bari karı gerzek ay. konuşamıyorum. 31.- ayna ayna söyle bana blablabalbla...... -eeeeeee sıktın be kadın evlen de git kocana sor ya ne uyuzmuşsun ööööööffffff ben gidiyorum bıktım artık bea -ama ama ayna nassı yani? 32.- şöyle biraz açıl da harikalar diyarına geçiim be ayna -ulan iice fantaziye verdi be karı kendini... 33.- ayna ayna, soyle bana... -ne soyleyim? -kesme lan sozumu bi daha, ne diyecegimi unuttum anasını satim... 34.- ne var lan yine, ne vaaaaar? - ben bişi demedim ki. - haaa, pardon bacım... 35.- ayna ayna soyle bana, ne olcek bu memleketin hali -abartmayalim isterseniz kralicem -tamam tamam 36.- ayna ayna soyle bana, benden guzeli var mi su dunyada? - kadın bi daha bana ayna deme kırarım ağzını 37.- ayna ayna.... tuzu uzatsana!! - e b.kunu çıkardınız ama kraliçem! - kafiyeli ama! - oeeeh.... 38.- ayna ayna söle bana... -arkanda ayı var. -goruyorum, sozumu kesme.. 39.- ayna ayna söyle bana..benden guzeli bu dünyada...varmola? -varmola?!.. -bakiyorum konsepti bozuyoruz Sun, 23 Mar 2008 13:05:23 GMT 1257919-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1257919 Sefalet Yüklü Duygulara Asılı Kalmış Sevdam….Öfkeli Bir Dile Gelişin Bıraktığı İzler Var Mısralarımda…..Sineme Saplı Kalmış Bir Sevdanın Yarası Hala İyileşmiş Değil….Sinir Harbinde Şimdi Bakışlar….Öfke İle Harmanlanmış Gözlerim; Siyah Ummanlar Da Fırtınalı Haykırışlar Sunuyor Dalgalara…. Benim Değil Bu Bakışlar….Benim Değil Bu Öfkeli Gözler…Benim Değil Bu Kan Kusan Kelimeler….Hepsi, Ama Hepsi Senin Eserin….Yitmişliğe..! Bitmişliğe..! Sefilliğe İtilişin Haykırışlarıdır Bunlar….Gazap Bulutları Selamlarken Gökyüzünü, Yine Gözyaşı Bırakıyor Daha Hasat Tutmamış Sevdalarımın Üzerine…. Ayrılık Kol Geziyor Sokaklarım Da…Yine Hüzün Şarkıları Çalınıyor…Yine Şarkılarda Hep Sen…Yine Ömrümce Adım Adım, İsmini Sayıkladığım Kaldırımlar….Çal Kemancı Yine Bu Akşam, Tüm Acılarım Sağnak Misali Dökülüversin Şakaklarıma…. Ben Seni Unutmak İçin Sevmedim Diyen Sesi Bölsün Bu Hıçkırığım….Yakıcı Ateşler Kussun Gözlerim Kararan Geceye….Ay Bir Başka Renk Alsın Semada…Yıldızlar Dökülsün Tek Tek Gökyüzünden….İnleyen Nağmelerde Hep Adın Kalsın…. Umutlarımla Büyüttüğüm Sevdam Boynunu Bükmüş…..Gözlerim, Sevdan Yüzünden Gözyaşlarını Bak Çoktan Dökmüş…Gün Kararmış, Gece Ansızın Çökmüş….Yine Çorak Bırakmış Yüreğimi Sevdan….Yine Sol Yanım Alev Alev Yanmamaya Devam…. Baygın Bakışların Temayülünde Saklı Bırakıyorum Sevdalarımı…..Geceye Gömüyorum Adını….Nefret Tohumlarını Bırakıyorum Kaldırımlara…Seni Bir kış Sabahı Seven Yüreğim; Bir kış Akşamı Terki Diyar Ediyor..... Sat, 23 Feb 2008 19:23:58 GMT 1173773-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1173773 Thu, 14 Feb 2008 00:14:27 GMT 1149674-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1149674 Günahın lezzeti Yanımızdaki, hayatımızdaki meşru olandır hep. Kabul edilmiş olan, arkadaşlarımıza tanıştırılmış olan, bizimle birlikte hatırlanan, birlikte hatırlandığımız kişi. Birini bırakmıyorsun ki bıraktığında, kendinin onunla tanımlanmış halini de bırakıyorsun aslında. Kendinin o kabuğunu bırakmak kolay mı? Diğer yandan günah, her zaman daha lezzetlidir sevaptan. Ah günah! Bir nar gibi çatlar ve çatlatır insanı ortasından. Ne çok kırmızıymış için, görür ve hayret edersin kendine. Neler neler yapabilirmişsin meğerse! Yeni insan hayretleriyle gelince meclise, minderler kaldırılır, döşekler havalanır. Ah! O tatlı günaha yer mi bulunmaz! Ama ya eğer hayat güvenmek demekse? Ama ya hayat aslında bir hayretten uzun sürerse? Mesele budur ve hiç hakiki anlamda hesaplanamaz. Ama bilirsiniz siz de, nar bir kere çatlarsa kimse taneleri toparlayamaz. Çatlatmayayım desen nar kıpırdar kıpırdar, duramaz. Ve kimse böyle büyük kararları verecek gücü kendinde bulamaz. Kimse doğrunun ne olduğunu, benim diyen kimse, bilemez. Tue, 05 Feb 2008 15:27:03 GMT 1129829-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1129829 Gözlerime gözyaşım kadar yakınken hesap sormalıydı benden yokluğun. “Nerelerdeydin deli kızım benim” demeliydi. Umudun verdiği güçle adsız günlerin sonunda dudaklarımın ucundaki gülüşe dokunmalıydı varlığın. Gözlerimi gül kokulu düşlere açtığımda, sonsuzluğu içimizi ürperten bir okyanusun ortasında bulmalıydık birbirimizi… Bana göre koyu karanlık, sana göre deli mavi… Ne yıldızlar var şimdi, ne de kokumu getiren rüzgar; her şey öylesine uzak artık… Kavuşmalar yok toprak kokan yağmurlarda… İklimlere meydan okuyan yangınları yok yüreklerimizin… Yok “kal” diyen dudakların… Sonu gelmeyen gecelerime dalıp kanayan sızılarıma sarılıyorum şimdi. Dipsiz bir yalnızlığa el verip şarkılardan dinliyorum unutulmuş yıldızların birikmiş hicranını. Bakışlarının uzak uçlarında yürek atıyor hüzünlerim. Bilirim dokunabildiğim yürekler kadar kalır izim… Ey yar sanadır arz-ı halim. Her dalında çiçekler açan bir bahar olamadım ömrünün son deminde affet… Lakin yüreğin yüreğime değdiğinde duyamadığın sessiz çığlıklarım karışırdı geceye, hiç bilmedin. Nefesin saçlarıma değdiğinde rüzgarlı bir Eylül gününde buldum kendimi. Gözlerimi çaldı yağmurlar, ufka bakan kirpiklerimden özlemler akıttım sana doğru. Sevdalı bir mektup olup savruldum, ümitsiz bir heyecan ile avuçlarında can bulduğum hayattın sen… Kirpiklerine dudaklarım değdiği vakit düşlerimde, yaşamanın daha kutsal bir amacı yoktu gönül memleketimde. Ne garip… Şimdi senden yadigar hüzünlerimle tam oluyor eksiklerim. Bir de şu hasret dedikleri sancı olmasa… Eskimeyen bir akşam güneşinde hep senli düşlerle mutlanırım şimdi. Sonbahar gözlerini anımsar dalgalara çarparım sevdalı yüreğimi. Deli bir rüzgarla gönderirim kurumayan gözyaşlarımla sevdamın suretini, aç pencereni yar. Her gün batımı gözyaşımın sağanaklarıyla ıslanır denizlerin, o denizler ki mezesidir kapılıp gittiğim sevdalı sözlerinin. Yokluğunda attığım her adımda inler şehrim. Gözlerini hiç çekmezsin gözlerimden, etkisiz her cümlem yankılanıp geri döner dizelerden yüreğime saplanır. Kendi kendime vurdurursun beni yar acımadan… Yokluğunun azabı zaten bitmeyen işkencedir bilmez misin… Yoksa canıma kastın mı var. Daha daha nasıl mıyım yar… Nasıl olayım işte bilmediğin gibiyim. Yokluğunda meydanı boş bulan hüzünler doldu içime… Yüreğimin iç kıvrımlarında büyütüyorum gitmelerin yaralarını. Bilsen nasıl yorgunum tahayyüllerden. Yine de karşılıksız gülüşler dağıtıyorum etrafıma. Düşlerimde sarı saçlı bir kız çocuğu büyütüyorum yine. Köşe kapmaca oynuyoruz hayatla. Her defasında gözlerine yakalanıyor hüzünlerim. Ne olur umutlandırsaydın yıldız yıldız gecelerine akan gözlerimi. Yüreğinin en unutulmamış köşelerinde saklasaydın sözlerimi. Yokluğumla burun buruna gözyaşımın rutubetiyle ıslanırsın her gece. Şafağa kadar şarkılarım gazel olduğunda sesimin ne güzel olduğunu anımsarsın. O vakit iyi bak gözlerimin içine, kimsesizce düşlerine uzanan hazanımı göreceksin. Düşler hep kaybolur yar… Bulutların uğramadığı, Ay ışığında saklı o gecede en parlak yıldızı avuçlarına bıraktığımda anlayacaksın bunu. Çok sevdiğin gece saçlarımı satırlarıma gömdüğüm vakit sönecek sisli ışıklar. Gurbet kuşları üşüşecek yüreğime umudun ardı sıra. Sevda yazan kaleminde bir şiir kadar az olduğumu gördüğüm vakit hiç tanımadığım bir dokunuşla solacak sevdalı gamzelerimdeki güllerim. Tue, 05 Feb 2008 14:32:22 GMT 1129709-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1129709 Yalanlarınızın eline bakarken gözlerim, dürüstlüğünüzü bana gösterdiniz. Size inandım. Size hep, inanırdım! Dürüsttünüz. Ve acımasız! Öldürmeyi canıma ödül sayıp, beni kendi hatalarımla vurdunuz. Serseriliğimi, sessizliğinize dinleyici yaptınız. Sustunuz! Günlerce… Konuşmadınız! Aylarca… Daha yanacak yanımın kalmadığını anladığınız da, çıkıp geldiniz. İçimin içine… Asıl yerinize, asilce oturdunuz. Gitmeleri silmiştiniz. Size inandım. Size, hep inanırdım! “Aynı suda ikinci kez yıkanmak imkânsız değil, boğulmakmış!” Gördüğüm yüzünüze, suların durgunluğunda bakmışım meğer. İlk gel-git’te gideceğinizi bildiğim halde. Kandım gelmenize. Kopardığım ilk fırtınada gittiniz, gelen dalganın gitmesini beklemeden gittiniz! Her şeyinizi alıp da gittiniz. Hiç gelmemiş gibi, gittiniz! “Bilmediniz” Şüpheleriniz, beynimi kemirirken ‘senaryo yazıyorsun’ dediniz. Şüpheleriniz, içimi çürütürken ‘zaman’ dediniz. Şüpheleriniz, artık belimi bükerken, yüzüme kapılar çarptınız! Beni, kendi gözümden düşürdünüz. Acı çekiyordum. Ne acı ki, acı çektiğimi canınızı yaktığımda anladınız. Ve daha acı ki, sizin canınız yanınca, benim canım daha çok yandı! Ben kelime kelime kim’lere ulaşırken, ‘neden’ yoktu Lügatinizde. Sormadınız! Nasıl’ın açıklaması, gereksiz bir tartışmanın açılışıydı sizin için. Çelişkisiz karakterinizle, içinizin rahatladığı son’a vardık. Sonuç: Dudaklarınız arasından çıkan sonsuz suskunluk… “Şimdi” Bu hiddet benim! Kimse sahiplenmesin! Bütün suçlar ‘yine’ benim! Kimse, nezaketini araya verip, suçtan pay çıkarmasın kendine! Nesnelerinizin, kelimelerinizin, zamanınızın, sevginizin ziyanlığına yanmayın! Hasarı tespit edin yeter! Bedelini, fazlasına canımı ekleyip ödeyeceğim! Sıyrılıp çekilirken aranızdan, ‘üstüm kalsın’ diyebileceğim! Meğer siz, nasıl da yetermişsiniz size! Bilemedim… Sağ olun, sizi sevmeme izin verdiğiniz için ve beni sevdiğiniz için… Üstüm kalsın! Tue, 05 Feb 2008 02:09:07 GMT 1128733-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1128733 Tenimizdeki çizik olmadan nasıl anlamıyorsak canımızın incinebilirliğini, pişmanlığın sızısı olmadan fark edemiyoruz içimizde saklı masumiyetin kırılganlığını. Sessizce akıp giden suyun önüne çıkan bir çağlayan yahut kaya gibi suçlarımız; vicdanımızın sessiz bekçiliğini hatırlatırlar bize, girdaplar, fırtınalar katarlar masum sandığımız hayatımıza. Kendimizi masum ve günahsız, hatasız ve kusursuz bildiğimizde kalınlaşıveren, kalınlaştıkça da ruhumuzu sağırlığa hapseden demir perdeyi yıkar günahlar. Dokunulmazlığımız üzerine kurduğumuz sırça sarayın yıkılışını haber verir içimizde yükselen “ah!”lar. Gururun kalesinin yangına verilişine denk düşer hatamızın utancını kıpkızıl yüzümüze taşıdığımız anlar. Pişmanlığın o kekremsi tadı, o akrepsi sokulganlığı utançla tanıştırır bizi. Utançla tanıştığımızda da, utanabilen yanımızla, içimizde suskunca bekleyen vicdanımızla buluşuruz ilk defa. Film gibi hani… Sevdiğimizle çarpışmak gibi köşe başında; defterler kitaplar dağılırken havada, kalpler buluşur, gözler el ele tutuşur ya. O hata; o sakarlık, o dikkatsizlik, o sürçme, o ayak kayması, o kaza, utanabilen yanımızla tanıştırır bizi. “Ah!” ettiren her günah, bağışlanmanın ve affın, rahmetin ve gufranın serin pınarlarına susatır bizi. Hiç istemeden olmuş gibi, kaza ile değmiş gibi sokulur günah ve kirler ruhumuzun billur sularına. Paslı bir bıçak gibi bulandırıverir kalbin duru ayazmalarını. Sular üzerinde rüzgâr ürpertisi gibi, dudaklarımızda içli yakarışların kıpırtısını başlatır hatalar. Yağmurun çöllerin kumunu yarması gibi, içimizin de içinde sancılı itiraflara kuytular açar günahların darbesi. Vicdanımızın kulağının dibinde fısıltılı hesaplaşmalara çağırır bizi pişmanlıkların nefesi. Utandırır bizi. Utandırdığı gibi, utanabilir olduğumuzu da hatırlatır bize. Yüzümüz kızarır, başımız öne eğilir, mahcubiyetle kısılır gözlerimiz, belki gözyaşı dökeriz. Müşfik bir baba gibi teselli eder bizi pişmanlığımız: “Ağlıyorsun ya işte; o işi yapmayı yakıştıramadın kendine. Sen elinle ettiğinden fazlasısın. Sen bile isteye ettiğin günahtan daha yukarıdasın…” Kucağımızda hiç durmadan ağlayan bebek gibi, habire sızlanan bir hasta gibi buluruz pişmanlığı. Ne inkar edebilir, ne unutabilir ne acısını dindirebiliriz. Bırakalım öyle kalsın! Acısın. Kanasın. Ağlasın. Sızlansın. Dağlasın göğsümüzü. Yırtsın yüzümüzü. Kendi gözlerimizin içine baktığımızda, hemen yüzünü gösterip utandırsın bizi. Bizi bize gammazlasın. Acısına ihtiyacımız var pişmanlığın. Ya hiç acıtmasaydı günah kalbimizi? Ya pişmanlığın sızısı hiç yapışmasaydı yakamıza? Kurtulmak için çırpındıkça üzerimize atılıvermeseydi pıtraklar gibi? Kıvrandıkça, kıvrandıkça yine yeniden yakalamasaydı bizi bileklerimizden? İyi ki öyle… Kaynağı saptanamayan ağrılarda hastalara, kural gereği, ağrı kesici verilmez. Çünkü ağrısı olmazsa, hasta çare aramaz. Kıvranmazsa, ağrının odağını bulmaya yönelik zahmetlere katılmaz, katlanmaz. Pişmanlığın da soğuk sert taşlar gibi vurması beklenir ayaklarımıza. Hiç bitmeyen kışlar gibi soğuk buzlar düşürmesi gerekir alnımıza. Firari mahkûmlar gibi köşe bucak tedirginliklere mahpus etmesi istenir bizi. İlk fırsatta, saati geri alma telaşına düşmek, takvim yapraklarını yerine yapıştırma telaşıyla yanıp tutuşmak gerek. Günahı, ömrünün son deminde ak örtülere sarılmış adamı/kadını acı bir sırla kirletmek diye bilmek gerek. “Kim aklar beni?” diye bütün kapılardan eli boş döndüğümüzde, “illâ O” diyecek çaresizliğin dizi dibine oturtmalı bizi pişmanlığımız. Rahmetin ve gufranın dergâhında kusurluluğumuzu ve günahkârlığımızı şefaatçi bilip öylece ümitlenmeliyiz Allah’tan. Hiç koşulsuz affedileceğimiz kapının eşiğinde umutla ve gözyaşıyla oturabilmeyi öğretmeli bize pişmanlık. Kimselere diyemediğimiz sırlarımızı kabuğunda sızlanan bir inci gibi rahmetin kucağına itiverme ihtiyacını tir tir titreyerek hissetmeliyiz pişmanlık göğsümüze sarıldığında. Ne kadar çok hata etmişsek etmiş olalım, sonsuz serin bir okyanusun maviliğinde kir pasımızı kimselere göstermeden yıkayıverme umudunu göğsümüzde cılız pınarlar gibi biriktirmeyi vaat eder bize pişmanlığımız. Sevapça hiçbir şey edemediğimizi, ettiklerimizin de bize ait sayılmayacağını aniden görebilmek demektir günahların “ah!”ları. O’ndan korkup yine O’na kaçacak denli anaç ve müşfik olan rahmeti acıyan dudaklarımızla içmeyi sadece pişmanlığımız öğretir bize.. O tatlı Şebnem Ferah şarkısı gibi, “Sil baştan başlamak gerek bazen. Hayatı sıfırlamak. Sil baştan sevmek gerek bazen. Her şeyi unutarak, yeni baştan sevmek gerek.” Sil baştan başlama telaşıyla affın boynuna sarılırız pişmanlığımızla. Sil baştan sevildiğimizi ummak adına rahmetin kucağına bırakırız gözyaşımızı. Sancıyan vicdanımızla, utanan yüzümüzle, ağlayan gözümüzle, titreyen dudağımızla içten bir özür, mahcup bir tövbe fırsatı sunar bize pişmanlığımız. Ya hiç olmasaydı pişmanlığımız? Hiç yakmasaydı canımızı? Ağrı hissedemeyen hastalar gibi yakardık rahmete yürüyen ayaklarımızı, kırardık affı avuçlayan ellerimizi..... Sun, 03 Feb 2008 12:23:56 GMT 1125017-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1125017 Hayat nefes aldıkça belli bir amaçlar ugruna yaşanırİnsanlar çok karmaşık yaratıklar anlamak güç, hep yanlış yaparlar bilmezlerki Belkide cocuktular…Ben :içine düştüğüm bu yalan hayatın yalancı insanlarına alışmakta zorlanıyorum ,uğruna üzüldüğüm kimse yok tek başımayım Arkadaşlik :Sahte ve yanlış olmayan tek kuramSen:hayata tozu gitmiş bir pembelikte bakansın genç bir bedende dostluk ve dürüstlüklerin yalan ve sahtelerin akıl ve yordamın yetmeyecegi kadar kendine anlam aramayan tek insanısın ,her zaman esen rüzgarda savrulacak zamanla gelecek o marsık karanlıkta kaybolacaksın,seni kurtarmaya çalışmaya daha teşvik edemem ipi kopuk dünyanın o karanlık surlarına beni almasına izin veremem sevgili. Sun, 03 Feb 2008 12:12:29 GMT 1124959-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1124959 Buyurun bakalım kaç kişi evet bende diyebilicek:))) Tue, 15 Jan 2008 01:09:38 GMT 1083617-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1083617 En sevdiğiniz koltuğa oturun, rahatlayın, bir çay ya da kahve için. Bir sigara yakın. Arkanıza yaslanın ve rahatlayın. Dumanı içinize çekin, dışarı verin. Keyfini çıkarın. Üzülmeyin nasıl olsa, sigarayı yarın bırakacaksınız, ya da öbür gün, ya da öbür hafta, belki öbür ay ... Bu tamamen size bağlı, bunu sizin için bir başkası yapamaz. Kendi kendinize yapmak zorundasınız. Herkes kendi kararını kendisi vermek zorunda, herkesin bağımlılık durumu farklı. Ancak, her sigarara tiryakisinin akciğerleri aynı karanlık görünüşe sahip ve vücutları acı içinde. Sigara içen herkes onun zararlarını biliyor. Tüm tavsiyeleri, uyarıları duyuyor, hatta her pakete baktığında onun sağlık için zararlı olduğunu okuyor. Sigaranın zararları ile ilgili kampanyaları istemese de fark ediyor. Ancak bunların hiç biri yeterli olmuyor. Üstelik, halka açık yerlerde, kapalı mekanlarda, devlet dairelerinde ve pek çok iş yerindeki sigara yasakları da tiryakilerin günlük sigara tüketimini azaltmıyor. Çünkü, onlar her zaman bir yolunu bulup istedikleri kadar sigara içiyorlar. Kısacası, eğer bir kişi sigarayı bırakmaya hazır ya da kesin kararlı değilse, sigara içmek için geçerli bir sebep ve uygun bir mekân mutlaka yaratıyor. Sigarayı bırakamamış tüm tiryakiler bilir bunu. Bazen de sigarayı bırakmak isteyen bir tiryaki, bir gün hiç içmedikten sonra, "bütün gün dayandım, artık bir sigara içebilirim" der ve her şey yeniden başlar. Sigaraya yeniden başlamak için "çok gerildim, çok stres altındayım, bir sigaraya ihtiyacım var" gibi bahaneler de ileri sürülür. "Birkaç sigaradan ne olur" düşüncesi de bu konuda çok etkilidir. Sigarayı bırakmak için, ilk önce karar vermelisiniz. GERÇEKTEN! Bu kararı kesin olarak verdiyseniz, sigarayı hayatınızdan sonsuza dek çıkarabilirsiniz. Alışkanlığınız ya da ondan nasıl kurtulacağınız konusunda ne yazık ki bir genelleme yapmak pek mümkün değil. Sizin sigara içme sebepleriniz yada sigara tüketiminiz bir başkasınınkiyle aynı değildir. Örneğin, bir tiryaki hep aynı markayı hiç değiştirmeden içebilir, bir başkası ise sürekli değişik markaları kullanabilir. Ne zaman içtiğiniz, nasıl içtiğiniz, nerede içtiğiniz ve ne kadar içtiğiniz tamamen size özeldir. Sigara içilmemesi gereken bir durumda, bir tiryaki uzun süre çok da fazla çaba göstermeden dayanabilir, bir başkası bu duruma hiç tahammül edemeyerek, kendisine hemen sigara içecek bir ortam yaratabilir. Bunun genel bir kuralı yoktur. Herkesin kendi kişiliği, metabolizması ve tercihleri vardır. Bir başkası bir diğerine müdahale edemez ya da kimse kimseye benzemez. Dolayısıyla, sigarayı bırakma kararı da tamamen kişiseldir. Ancak şunu unutmamalısınız ki; bu kararı verdiğinizde kârlı çıkacak olan sizsiniz, böylece sağlıklı ve daha rahat bir hayata ulaşacağınızı bilin...YENİ HAYATINIZA HOŞGELDİNİZ Tue, 15 Jan 2008 00:56:25 GMT 1083599-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1083599 Kötüsüyle iyisiyle bu dünyada var olmama olanak sağladığın için... Sana kötü şeylerden bahsederken hep iyi bir noktasını bulup, iyimser olmayı gösterdiğin için... Çok kızdığım anda beni sakinleştirip ama diye başladığın cümleleri hep olumlu sonuçlandırıp hoşgörülü olmak budur işte dedirttiğin için... Beni egoistçe yetiştirmeyip insanları sevmeyi öğrettiğin aynı zamanda bana kendimi çok özel ve önemli hissettirdiğin için Çocukluğumu, gençliğimi benimle yaşayıp baba olmanın ötesinde arkadaşım olduğun için... Sana yalan konuştuğum anda bunu anlayıp, bana doğruyu söylemem için ısrar ettiğin ve hata da olsa doğrunun değerini öğrettiğin için… Hatalar insanlar içindir mantığını gösterip, yaptığım hatalardan ders almamı ve yaşamıma kaldığım yerden devam etmemi sağladığın için... Bana insanları sevmeyi öğrettiğin için... Özgürlüğümü yavaş yavaş verdiğin ama hep özgür olduğumu hissettirdiğin için... Bana içinde bulunduğum durumun sonuçlarının nasıl olacağını anlatıp tercih hakkını bana bıraktığın ve hiç bir zaman dikte etmediğin için... Sana saçma sapan birşey anlatırken dahi beni dinleyip kendimi iyi hissetmemi sağladığın ve hep benimle ilgilendiğini gösterdiğin için... Hayatın her safasında hep anlayışla davranıp, anlayış kavramının aslında ne önemli olduğunu gösterdiğin için… Her gece uyumadan önce beni öptüğün, ve sevginin ne değerli olduğunu gösterdiğin için... Arkadaşlarımla zaman geçirip benden ötede onlarlada bişiler paylaşıp, çevremi tanımama yardım ettiğin için... Başarılı olmanın aslında ne büyük bir zevk olduğunu gösterdiğin için... Hiç uyumak istemediğim zamanlarda, uyumak yerine balkonda benimle sohbet ettiğin ve güneşin doğuşunu izlediğin için... Alışveriş yaparken sana sorduğum soruları bence diye cevaplayarak seçimi bana bıraktığın ve seçimlerime saygı duyduğun için... Kendin halledebilirsin diyerek özgüvenimi sağladığın için... Mantığın düşünce bazında ne önemli olduğunu öğrettiğin için... Her alanda benimle hayatı paylaşmaktan hiç çekinmediğin, ve sonuna kadar bana güvendiğin için... Ve babacığım... Herkesin bitti dediği gün sen yeniden başlatıp, nasıl başlatılacığını gösterdiğin için... Teşekkürler Baba... 'Sen bir hayatsın baba, yaşadıkça güzelleşen ve güzelleştikçe tapılan ve vazgeçilmez olan...' Teşşekürler Allah'ım Babamın kızı olma gururunu ve mutluluğunu bana yaşattığın için... Seni ne kadar sevdiğimi, sensiz geçen dakikaların ne çok acı verdiğini ve seni ne denli özlediğimi anlatabilecek kelimelerin yeryüzünde olduğuna inanmıyorum babacığım, canım… Her şeyin boş ve sahte olduğu Şu fani yalan dünyada, Bir tek dostluklar ve sevgiler kalıyor baki. Musalla taşına konduğunda dostlarını Ararsın nerdeler hani? Arkandan senin için ağlayacak Ve seni hatırlayacak Birileri varsa eğer Mutlu ölmek için bu sana yeter. Varsa eğer acını paylaşıp ta üzülen, Seninle birlikte ağlayan İnan işte bu yaşamaya, Ve her şeye değer... Fri, 11 Jan 2008 01:20:05 GMT 1075795-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1075795 KAYIP ÇOCUK Birden işitilmez olsun ayak seslerim; Gölgem bir başka sokağa sapıversin; Unutayım bir anda her şeyi, Nerde oturduğumu, Bir tuhaf adem olduğumu Can adında. Aklım arayadursun başka kapılarda kısmetimi, Ben, bilmediğim sokaklarda bir başıma; Gönlüm öylesine geniş, öyle ferah, İlk defa görmüş gibi dünyayı, Bir şaşkınlık içinde, yeniden doğmuş gibi; Hatırlamam artık değil mi, dostlar, Hatırlamam artık garipliğimi? Sun, 09 Dec 2007 02:31:18 GMT 1013018-blog@http://www.sosyomat.com/ jujukante http://jujukante.sosyomat.com/blog/1013018